دلم آشفته آن مايهی نازست هنوز

دلم آشفته آن مايهی نازست هنوزمرغ پر سوخته در پنجهی بازست هنوزجان به لب آمد و لب بر لب جانان نرسيددل به جان آمد و او بر سر نازست هنوزگرچه بيگانه ز خود گشتم و ديوانه ز عشقيار، عاشق كش و بيگانه نواز است هنوزخاك گرديدم و بر آتش من آب نزدغافل از حسرت ارباب نياز است هنوزگرچه هر لحظه مدد مىدهدم چشم پر آبدل سودازده در سوز و گداز است هنوزهمه خفتند به غير از من و پروانه و شمعقصه ما دو سه ديوانه دراز است هنوزگرچه رفتى ز دلم حسرت روى تو نرفتدر اين خانه به اميد تو بازست هنوزاين چه سوداست «عمادا» كه تو در سر دارىوين چه سوزيست كه در پرده سازست هنوز زندهیاد عماد خراسانی